Lübnan'da saldırıda hasar alan yetimhanedeki 30 kız çocuğu barış bekliyor

İsrail'in Lübnan'ın güneyindeki saldırılarında büyük hasar alan Tebnin Yetimhanesi'nde yaşayan, geceleri patlamaların sesiyle korku içinde uyanan kız çocukları, "savaşın bitmesi" umuduyla yaşama tutunmaya çabalıyor. Nebatiye vilayetine bağlı Tebnin beldesinde, Birleşmiş Milletler Lübnan Geçici Barış Gücünün (UNIFIL) katkısıyla 1990'larda yapılan yetimhane, uzun yıllar boyunca yetim çocuklara ve aile desteği bulunmayanlara yuva sundu.

İsrail'in güney Lübnan'a dönük saldırılarını sürdürmesi ve yetimhaneye verilen desteğin gerilemesi nedeniyle burada yaşayan çocukların sayısı yıllar içerisinde azaldı. Geçmişte 180'den fazla çocuğu tek çatı altında barındıran yetimhanede bugün yaklaşık 30 kız çocuğu yaşamını sürdürüyor. Tebnin'de 2024'te saldırı tehlikesinin yükselmesi üzerine çocuklar yetimhane binasından çıkarıldı.

Bunun kısa süre ardından yetimhanenin bitişiğindeki bir bina, düzenlenen saldırıda tamamen yıkıldı. Patlama yetimhanede büyük hasara neden olurken çocukların daha önce tahliye edilmesi olası can kayıplarını engelledi. Ateşkes sonrasında UNIFIL'in katkılarıyla binanın alt katında bulunan birkaç oda, tekrar yatakhane olarak kullanılabilecek duruma getirildi.

Daha önceleri çocukların yatakhanesi olan üst kattaki onarım çalışmaları ise henüz yapılmadı. Aradan 2 yıl geçmesine karşın kırılmış pencereler, zarar gören ahşap ranzalar ve odaların içine dağılmış eşyalar, saldırının izlerini ilk günkü haliyle yansıtıyor. İsrail işgali altındaki sözde "Sarı Hat" yakınında yer alan Tebnin'de işitilen saldırı ve patlatma sesleri, çocukların günlük hayatını da sekteye uğratıyor.

Güvenliğe ilişkin kaygıların yükseldiği günlerde dışarıda oyun oynama imkanı bulamayan çocuklar, geceleri gelen patlama sesleri yüzünden uykuya dalmakta güçlük çekiyor. Kurum çalışanlarının anlattığına göre bazı çocuklar, gece korku içinde uyanarak yeniden tahliye edilecekleri kaygısıyla binayı terk etmek için hazırlık yapıyor.

Yine de çocuklar, yuva bildikleri yetimhaneden ayrılmayı istemiyor. Saldırılar sırasında ailelerini yitirmelerinin ardından buraya getirilen çocuklar da yetimhanede yaşıyor. UNIFIL askerlerinin temin ettiği ranzalarda uyuyan çocukların yiyecek, kıyafet, ilaç ve eğitim gereksinimleri, sınırlı olanaklarla giderilmeye çalışılıyor.

Yönetim, yıl sonunda UNIFIL'in Lübnan'ın güneyinden ayrılması durumunda yetimhaneye yapılan nakdi ve ayni yardımların da biteceği kaygısını taşıyor. Yardımların sona ermesi, çocukların temel gereksinimlerini karşılamak için uğraşan kurumu daha ağır güçlüklerle karşı karşıya bırakabilir. "Savaşın bitmesini, çocukların ölmemesini istiyoruz" Rahaf Hac Mahmud, 12 yaşında ve AA ekibine yetimhanenin büyük hasar alan üst katında eskiden kaldığı yatakhaneyle bir dönem uyuduğu ranzayı gösterdi.

Burada arkadaşlarıyla yaşadığı günleri hatırlatan Rahaf, "Burada hatıralarımız var. Oyuncaklarımız da vardı. Arkadaşlarımla burada otururduk." sözlerini kullandı.

Bir daha savaş yaşamak istemediklerini belirten Rahaf, "Eskisi gibi normal bir hayatımız olmasını temenni ediyorum. Savaşın bitmesini, çocukların ölmemesini istiyoruz. İnşallah eğitimimizi tamamlarız.

Barış olsun istiyoruz. Sabırlı ve güçlü olalım. Biz güçlüyüz, korkmamamız lazım." ifadelerini kullandı.

"Tehlikede olduğumuzu hissediyoruz" Soyadının açıklanmasını istemeyen yetimhane görevlisi Basime de İsrail'in işgalindeki alanlarla aralarında yaklaşık 2 kilometre bulunduğunu söyleyerek, "Bu durum hayatımızı çok etkiliyor. Kızların dışarı çıkıp oynamasına izin veremiyoruz. Ateş ve mermi sesleri duyulmaya başladığında onları toparlayıp içeri almak kolay olmuyor.

Dört duvar arasında yaşıyoruz." diye konuştu. Basime, güçlükle geçen gecelerin ardından sabah kızları okula yollayamadıklarını ve kimi zaman bombardıman sürerken sabaha dek uyuyamadıklarını belirterek şunları söyledi: "Kızlara güçlü olmalarını, korkmamalarını söylüyoruz. Oysa biz de korkuyor ve tehlikede olduğumuzu hissediyoruz.

Yaklaşık 2 hafta önce bir gece kızlar uyandı, giyinip kaçmaya hazırlandı. Yaşadığımız durum kolay değil." Öncelikli gereksinimleri gidermek için uğraştıklarını ifade eden Basime, "Şu anda gıda, giysi, içecek ve ilaç gibi temel ihtiyaçları sağlamaya çalışıyoruz. Her kızın kendine ait bir yatağı olması gerekir ama bunu karşılayamıyoruz.

Kullandıkları ranzaları UNIFIL askerleri verdi." dedi. Devletten veya ilgili bakanlıktan hiçbir yardım görmediklerini de Basime dile getirdi. "Yeniden dışarı çıkabilmeyi ve tarlalarımıza gidebilmeyi istiyoruz" Yıl sonunda UNIFIL'in bölgeden ayrılmasının kendileri açısından olumsuz sonuçlar doğuracağını belirten Basime, "Onlardan gıda yardımı, kıyafet ve battaniye alıyoruz.

Onların sağladığı yardımların yerini dolduracak kimse yok. Bir mucize olmasını, bir şeylerin değişmesini ve bize yardım edecek birilerinin kalmasını bekliyoruz." ifadelerini kullandı. Barış talebini yineleyen Basime, sözlerini şöyle sürdürdü: "Topraklarımızın ve sınırlarımızın geri verilmesini, yeniden dışarı çıkabilmeyi ve tarlalarımıza gidebilmeyi istiyoruz.

Ülkemizin gerçekten özgür ve bağımsız olmasını, her türlü işgalden kurtulmasını istiyoruz."